Allah'ın ilminde kayıtlı olan ecel değişmez. Sabittir. Buna "Levh-i Mahfuz" denir. Bir de Cenab-ı Hakk'ın meleklerine bildirdiği ve "Levh-i Mahvı İsbat" tabir olunan bir kader defteri daha vardır ki, yazılmış ve takdir olmuş ecel orada kısalabilir, uzayabilir. Bazı sahih rivayetlerde sadakanın ve akraba ziyaretinin ömrü bereketlendirmesi, musibetlerin define vesile olması bu kader türünden olup, uzaması kısalması mümkündür. Kul kaderinde ne yazıldığını bilmediği için hangi fiilinin nasıl bir neticeye bağlı olduğunu bilemez. Bu yüzden arzu ettiği neticeyi elde etmek için dua ve istiğfara sarılır. Bu konuda Hz. Ömer’in başına gelen şu hadise önemlidir:

Hz. Ömer, halka şöyle hitap etti: “Ben sabahleyin bineğime binip gideceğim. Siz de hazırlığınızı yapın ve benimle beraber gelin.” Hz. Ömer’in bu sözleri, Ebû Ubeyde b. Cerrah’ın hoşuna gitmedi ve “Allah’ın kaderinden mi kaçıyorsun” dedi. Bu sözlere son derece üzülen halife, “Ey Ebû Ubeyde! Keşke bu sözleri senden değil de bir başkasından duysaydım. Evet, Allah’ın kaderinden yine onun kaderine sığınıyorum. Senin develerin olsa bir tarafı verimli, diğer tarafı da çorak bir vadiye inseler ve sen verimli yerde otlatsan Allah’ın kaderiyle otlatmış; çorak yerde otlatsan yine O’nun kaderiyle otlatmış sayılmaz mıydın?”¹