Bediüzzaman Hazretleri bu konuda şöyle demektedir:

Aynen onun gibi, sen şu bağında nafakan için işliyorsun. Eğer farz namazı terk etsen, bütün sa‘yin semeresi, yalnız dünyevî ve ehemmiyetsiz ve bereketsiz bir nafakaya münhasır kalır. Eğer sen, istirahat ve teneffüs vaktini, ruhun rahatına, kalbin teneffüsüne medâr olan namaza sarf etsen, o vakit bereketli nafaka-i dünyeviye ile beraber, senin nafaka-i uhreviyene ve zâd-ı âhiretine ehemmiyetli bir menba‘ olan iki ma‘den-i ma‘nevî bulursun.¹

Fakat namazını kıldıktan sonra, Cenâb-ı Rezzâk-ı Kerîm’in matbaha-i rahmetinden ta‘yînâtını aramak, başkalara bâr olmamak için bizzât gitmek, güzeldir, merdliktir. O dahi bir ibâdettir.²

Bu bağlamda çalışmak tek başına doğrudan ibadet sayılmaz. Asıl olan, insanın dünyaya geliş gayesi olan ibadetini, yani özellikle farz namazlarını yerine getirmesidir. Eğer kişi namazını terk edip sadece çalışmaya yönelirse, bütün emeği yalnızca geçici ve bereketsiz bir dünya kazancına dönüşür. Fakat insan önce kulluk vazifesini yapar, namazını kılar ve ardından helal rızık kazanmak için çalışırsa, o zaman hem dünya kazancı bereketlenir hem de ahiret için sevap kazanmış olur. Bu durumda, harama girmemek şartıyla ibadet dışında kalan zamanlardaki meşru işler de bir nevi ibadet hükmüne geçer. Özellikle kimseye yük olmamak ve helal rızık kazanmak için çalışmak da güzel bir davranış olup ibadet sayılır. Ancak burada önemli olan, önce esas kulluk görevlerini yerine getirmek, sonra diğer işleri bunun üzerine bina etmektir. Ayrıca eğer kişi ibadetlerde aksaklık gösteriyor fakat helal kazanç için hassasiyet gösteriyorsa bu durumda Allah katında karşılıksız kalmaz. Nitekim Rabbimiz Zilzâl sûresinde zerre miktar hayırlı amelin dahi karşılığının olacağını söylemektedir.³