İlgili bölümü şu şekilde açıklayalım:

Beğendiğin şeyde ifrât etme
Bir derdin dermânı başka derde dert olur, panzehiri zehir olur. Dermân hadden geçerse dert getirir, öldürür.¹

Bir derdin dermanı, başka bir derde şifa olmayabilir. Şifa bulayım derken yeni bir derde neden olabilir. Bir hastalığın panzehiriyken yanlış kullanılması durumunda zehir olur. Çünkü her derdin dermanı farklıdır. Hastalıklar değiştikçe tedavi şekilleri ve ilaçlar da değişir. Hatta aynı hastalığa sahip farklı hastalara göre ilaçlar değişebilir. Çünkü bünye ve mizaç farklıdır. Birinin iyi olmasına vasıta olan bir ilaç, aynı hastalığı taşıyan başka birinin hastalığını artırabilir.

Cenab-ı Hak, dermanı hastaların tedavisi için bir vasıta yapmıştır. Derman, şifaya vesiledir. Lakin derman haddinden fazla kullanılırsa ve ölçü kaçırılırsa, yani hadden geçerse dert getirir, öldürür. “Dermanın fazlası daha güzel ve daha hızlı tedavi eder.” düşüncesi hatalıdır. Derman haddinden fazla kullanıldığında onun adı derman olmaz. Dert olur. Görünürde dermandır fakat hakikatte derttir. Bu ise istediğimiz şekilde hayata hizmet etmez. İnsanı gayesine ulaştırmaz. Tedavi etmez. Maksadımızın aksine tesir eder. Ya hastalığı ziyadeleştirir ya da insanı öldürür. İfrat etmek zarar verir.

Demek oluyor ki bir şey haddini aşarsa manası da mahiyeti de değişir.² O yüzden insan, gayesine ulaşmak isterse mutlaka ölçüyü muhafaza etmelidir. Mesela insanın sağlıklı olan bir meyveyi çok fazla tüketmesi bünyesine zarar verir. Yine insanın, ailesinin geleceği için çalışması ve birikim yapması güzeldir. Fakat birikim yapmakta aşırıya gitmek artık tutumluluk olarak değil, cimrilik olarak değerlendirilir. Cimrilik ise aile huzuruna zarar verir.